Samkoman į Višareiši – 1900 til 1910

Taš er um aldamótiš, at samkomur ymsastašni uttan fyri Havnina fara at taka seg upp. Ein tann fyrsta er samkoman į Višareiši, iš kemur at hava stóran tżdning fyri samkomuna ķ Klaksvķk.


Mašurin, sum į serstakan hįtt kemur at seta spor eftir seg į Višareiši, er Jens Klęmint Isaksen, fųddur į Kirkju 10. mars 1881. Sum flestu ašrir dreingir tį fer Jens Klęmint ungur til skips. Andrew Sloan skrivar um hann ķ

Sunnudagsskślanum nr. 5 1944:
...16 įra gamal fór hann śr Hattarvķk, har hann vaks upp eftir at hava mist mammu sķna sum smįdrongur. Hann fór at sigla viš sluppum og seinni viš enskum trolara. Taš vóru ikki smįvegis freistingar, iš hann kom śt fyri hesa tķšina, men hugsanin um ęvinleikan og at gera taš, hann var mentur at vinna frelsuna, var sum ein mótvekt móti mongum freistingum.


So kom hann aftur til Fųroya og fór at lęra til skipara ķ Havn. Har gekk hann į mųti ķ Gamla Sloans sali, men tó at oršiš, hann hoyrdi, var greitt og klįrt og gekk honum djśpt til hjarta, so fekk hann kortini ikki friš viš Gud. Hetta var helst tķ, at hann ikki dugdi at sķggja, at frelsan er av nįši eina, bert viš trśgv į Jesusar frelsandi blóš. Hann var tyngdur ķ sįl sķni, men lęt ikki viš seg koma fyri nųkrum. Hevši hann bert toraš at tosa viš onkran, ella onkur hevši tosaš viš hann, hevši taš kanska gingiš skjótari upp fyri honum.


Hetta var um nżggjįriš 1901. Um hesa tķšina legšist hann ręttiliga sjśkur, og mešan hann lį ķ songini, grundaši hann framvegis upp į frelsuvegin. Ein dagin, sum hann hugsaši um įvķs stųš ķ Oršinum, gekk taš so klįrliga upp fyri honum, at hann einki hevši at gera uttan bert at geva seg yvir ķ trśnni į Jesus, sum hevši gjųrt alt, iš kravdist at gera, og at Gud lovaši honum frelsu gjųgnum trśgv į Guds Son.


Hann gjųrdist ógvuliga glašur viš at sķggja hetta, og tį iš konan, hann bśši hjį, kom inn ķ kamariš til hansara, fortaldi hann henni, hvat hann hevši sęš, og at hann trśši, at hann hevši ęvigt lķv viš trśgv į Harran Jesus. Men hon hevši ongan ans fyri slķkum, og hon sló taš bert burtur og segši, at taš var fepurin, sum fekk hann at hugsa sovoršiš.

Svar hennara tók pśra mótiš frį Jens Klęminti, so sjśkur og śssaligur hann var, og gjųrdi, at hann talaši ikki aftur um hetta. Hann tagdi viš hesum ķ hįlvfimta įr, og fylgjan var, at hann ķ hesa tķš hevši mist alt frķmóš og hugsaši, at hann als ikki var frelstur. Viš taš at hann ikki opinlżst hevši jįttaš Harran og frelsuna fyri menniskjum, so įtti hann heldur onga megi at standa heiminum ķmóti, og fóru hesir stuttleikar, sum hann fyrr hevši veriš tręlur av, dansur og kortspęl, at fįa fult ręši yvir honum.


Frį Leirkerinum nr. 4 frį 1984 endurgeva vit brot śr bandašari samrųšu millum Martin Joensen og Jens Klęmint Isaksen, sum varš upptikin ķ 1956:

MARTIN: „Er taš mangt, tygum serliga minnast aftur?“

JENS KLĘMINT: „Ja, taš er taš. Serliga tį iš eg kom til umvending sjįlvur. Eg varš umvendur, tį iš eg var 19 įra gamal. Taš var tann 20. januar 1901, beint aftan į aldarskiftiš.“


Men sum nevnt, tį iš fyrsti vitnisburšurin hjį Jens Klęminti ikki veršur vęl móttikin, missir hann mótiš og tigur viš hesum ķ hįlvfimta įr, og fylgjan er, at hann missir alt frķmóš og hugsar, at hann als ikki er frelstur. Hetta eru honum ólukkulig įr, sum hann minnist aftur į viš sorg. Hesa tķšina hevur hann mangan lżst viš oršunum hjį norska yrkjaranum:


Jeg viste mig glad

i vennernes rad,

skjųnt hjertet var nęr ved at briste,

men det var der ingen, der vidste.


Jens Klęmint er nś voršin giftur og hevur heim sķtt į Višareiši. Summariš 1905 uppi undir Ķslandi sum skipari į Emerald sęr hann av nżggjum, at hann einki hevur at gera, bert venda sęr ķ trśgv til Frelsaran, vissašur um at fįa syndafyrigeving fyri Kristusar blóšs skuld, og hann lovar og takkar Gudi har į sķnum knųum fyri Hansara frķu frelsu.


Og nś krógvaši hann ikki ljósiš undir bonkinum, men styrknaši so viš og viš ķ at višurkennast Jesus sum Frelsara sķn, og mong eru tey, sum gjųgnum hansara vitnisburš um Kristus bęši į landi og sjógvi hava lęrt at kenna Hann sum sķn Frelsara.


Jens Klęmint veršur ein av įbyrgdarbrųšrunum į Višareiši, og saman viš ųšrum brųšrum feršast hann javnan kring landiš og heldur mųti.

Jens Klęmint sigur ķ įšurnevndu samrųšuni viš Martin Joensen ķ 1956:
Eg hevši mangan mųti saman viš Dįnjal Danielsen, Dollanum, vit kallašu, vķša hvar. Vit vóru ķ flestu bygdunum ķ Sušuroynni, men mest į Višareiši ... Eg plagdi at ganga og lęna roykstovur til at kunngera evangeliiš ķ.


Umframt Gamla Sloan vitja D.J. Danielsen, Dollin, trśbošari śr Havn, og kona hansara Lina ofta į Višareiši bęši įšrenn og aftan į, at samkoman er voršin til. Móšir Linu er ęttaš av Višareiši og pįpin av Skįlatoftum. Lina hevur sjįldsama vakra songrųdd og nemur viš urguspęli og songi sķnum mong hjųrtu. Ķ enska blašnum Echoes of Service skrivar Dollin 15. februar 1905: Eg eri jśst afturkomin av Višareiši ķ Noršoyggjum. Hans Joensen bróšir śr Havn var viš męr. Hann er góšur sangari, og taš ger honum gott at koma burtur śr handilslķvinum eitt skifti. Hann er eisini ógvuliga greišur og einfaldur, tį iš hann ber fram glešibošskapin. Mįtti Gud hjįlpt okkum ųllum at veriš greišir! Vit stešgašu ķ 9 dagar į Višareiši og endašu viš einum bųnamųti, sum Andin vendi til eitt takkar- og vitnisburšamųti.


Į summum av evangelisku mųtunum grótu bęši talarar og įhoyrar hart. Andi Guds leiddi meg til at tala um Golgata, og taš kann bloyta hjųrtu okkara. Bišiš eftir, at Gud skal geva okkum eitt klįrari sżni av Golgata og fįa okkum at sķggja, hvussu lķtiš vit hava uppiboriš kęrleika Frelsarans. Vit hava góša grund at halda, at mangar sįlir stigu yvirum frį deyšanum til lķviš.


Eg havi ongantķš įšur upplivaš slķk mųti! Roykstovan, har mųtini vóršu hildin, var alt ov lķtil. Huršar vóršu tiknar av millum rśmini at geva betri plįss fyri fólkinum, men kortini sluppu ikki ųll inn. Hetta gevur bóndakonunum nógv strķš og arbeiši viš at gera reint, eftir at fólkiš er fariš, men tęr lęna okkum hśsini viš gleši.


Tey trśgvandi į Višareiši bišja Gud inniliga um at gera tey fųr fyri at fįa eitt stųrri hųli at savnast ķ. Tey eru ógvuliga fįtęk og kunnu bert bišja Gud um hetta. Harrin hjįlpi teimum og styrki trśgv teirra! Tey verša ikki sųrt hįšaš og vanvird ... men vit kenna tó ikki stóra mótstųšu.


Arthur Brend skrivar ķ Echoes of Service:

Um mišjan januar 1907 fóru vit (Gamli Sloan og Brend) til Klaksvķkar, har vit hųvdu tvey vęl vitjaš mųti. Hósmorgunin fóru vit um fjųllini til Višareišis og hųvdu mųti har sama kvųldiš. Fleiri trśgvandi eru į Višareiši.

Seinastu 14 dagarnar havi eg eisini vitjaš nęstan hvųrt hśs ķ bygdini og talaš viš fólkiš, og eg havi als onga mótstųšu kent. Eg hevši eisini fleiri barnamųti, sum ųll vóršu vęl vitjaš.


Um tey trśgvandi hesa tķšina skrivar Marius Absalonsen ķ Leirkerinum nr. 6 frį 1984:

Nógvar góšar andaligar bųkur vóru, sum skiftu hśs śr hśsi ... Hesir gomlu brųšur vóru vęl rótfestir ķ sannleikanum um nįši Guds ķ Kristusi.


Systrarnar vóru ikki minni ķdnar fyri vitnisburšinum fyri Harran enn brųšurnir. Tęr lųgdu eina ómetaliga góša barlast ķ skśtuna ... Eftir hvat eg dugi at meta, hava hesar kęru systrar gjųrt ómetaliga stóra įvirkan, sjįlvt um eg ongantķš sį nakra av teimum į talarastóli.


Ķ 1906 verša hśsini har Uttari ķ Fornlendi, hašani Lina, kona Dollan, er ęttaš, innręttaš til at halda mųti ķ. Sķšani veršur salurin bygdur į Višareiši ķ 1910.

Les meira... (Sloan doyr – 1914)



Created by krea.fo