„Eg leitaði mær eftir skýli, men ikki upp á tann rætta mátan!“

Brot úr talu hjá Jens Clæmint Isaksen

Sum smádrongur varð eg ofta sendur oman til Jens Clæmint at keypa eitt ella annað. Vit vóru fastur kundi. Hugnaligur handil. Beint aftan fyri diskin var rúgva av góðgæti, og longri afturi í handlinum var leikutoy. Eg plagdi at halda tað vera eitt sindur løgið, at tey skuldu kalla handilin „hjá Jens Clæmint“ – maðurin, sum átti handilin æt Jens Sofus. 

Seinni skilti eg, at Jens Clæmint var pápi Jens Sofus, og at tað var tí, at handilin æt soleiðis. Eg fekk eisini at vita, at hesin Jens Clæmint hevði verið ein týðandi maður í Betesda, men fyri mær ljóðaði tað at vera langt í verðini síðani. Tað hevur tað tó ikki verið, tí Jens Clæmint var enn á lívi, tá ið mamma fyrst byrjaði at taka meg við sær til Jens Clæmint at keypa.

Sum fráleið skilti eg, at Jens Clæmint ikki bara hevði verið ein týðandi maður í Betesda, men at hann var ein av høvuðspersónunum, tá ið samkoman byrjaði. Hugsaði ikki so nógv um tað kortini, helt tað bara vera part av gamlari søgu. 

Og soleiðis er lívið. Vit sum koma aftaná, vita ofta lítið og einki um tey, sum vóru frammanundan. Í ein vissan mun eigur tað at vera soleiðis. Tað er ikki gott – serliga tá ið tað kemur til tað andaliga – at ganga ov nógv upp í søguna og tað farna. Og tó – tað er heldurikki gott bara at gloyma hana. 

Hevði Bíblian verið skrivað av nýmótans menniskjum, hevði hon ivaleyst í høvuðsheitum bara snúð seg um, hvussu Gud frelsir og hjálpir her og nú. Men soleiðis er hon ikki skrivað. Bíblian er full av søgum og nøvnum, sum mong okkara síggja sum ókend og óviðkomandi. Harrin, Hann helt tað vera gott hjá okkum at koma at kenna hesi fólkini, tí tey hava so nógv at læra okkum. Vit eru partur av einari langari søgu og einari stórari familju, og tað er gott at vita eitt sindur um tey á hvørs herðum, vit standa.

—

Hugsaði at taka eitt lítið brot úr einari talu hjá Jens Clæminti. Hetta er tala, sum hann talaði, tá ið hann var farin av teim fýrs. Talan er frá samfelagsmøtunum í Havn í 1962 og er á heimasíðuni talgilt.org.

Eitt, tú leggur til merkis í byrjanini av taluni, er, at hann brúkti norska Bíbliu. Kanska ikki so løgið, tá ið tú hevur í huga, at hann hevur verið nærum 70 ár, tá ið øll Bíblian kom út á føroyskum. Hann hoyrdi til eina aðra tíð. Tosað varð øðrvísi tá enn nú, men boðskapurin var tann sami.

Vit geva Jens Clæminti orðið:

„… Og so er eitt vers eisini frá Orðtøkunum 22.3:

„Den kloke ser ulykken og skjuler sig, men de uerfarne går videre og må bøte.“

Eg má siga, sum bróðirin júst segði: 

„Eg leitaði mær eftir skýli, men ikki upp á tann rætta mátan.“ 

Eg leið nógv av tí, at eg ikki skilti vegin, men Gud gjørdi tað kunnigt fyri mær. Eg tordi ikki at hyggja upp, men Hann vísti mær Jesus, soleiðis sum Hann hekk á krossinum. Tað var ikki við hesum eygum, tað vóru sálareyguni, sum fingu at síggja tað, tá ið eg í neyðini rópti: 

„Harri frels meg upp á Tín máta, tí eg havi stríðst leingi við tað.“ 

Gamli Sloan, hann kom út til Fugloyar, tá ið eg gekk sum ein smádrongur har, hálvtáttanda ára gamal. Hann bar hetta einfalda og greiða evangelium fram fyri meg. Eg bleiv so sligin av tí, men ikki fekk eg klárheitina, fyrr enn eg var djúpt á tjúgunda ári.

Um tú rætti teg inn til Hansara barm í kvøld og segði: 

„Vælsignaði Harri Jesus, eg komi akkurát, sum eg eri. Eg kann ikki forandra ein vik upp á nakað, tí eg eri fortaptur og á undirgangsvegi.“ 

Tá skalt tú finna frið í Harranum Jesusi. Har er eitt skýli, sum einki annað. Har er ein friður at finna. Ein slík sál fer at jubla, prísa og takka og tilbiðja og siga: 

„Nú pápi, nú síggi eg tað. Áh, er tað so einkult, at tað er einki av mær sjálvum, men alt fullgjørt á krossinum.“

Hatta skýlið í Orðtøkunum 22. og 3. versi, hatta skýlið inni við handa vælsignaða barm í Jesusar ørmum, tað er eitt skýli, sum eingin annar friður kann líknast við. Einki er at meta móti hasum.

—

Leggur tú til merkis, hvussu Jens Clæmint brendi fyri at menniskju skuldu verða frelst, og at tey skuldu koma at kenna Hann, sum eina kann frelsa? Vit hava nógv at læra. Tíðirnar eru sjálvandi broyttar, og mátin, teir talaðu, er øðrvísi, enn hann er í dag – tað vil so vera. Men brennandi tráanin eftir at vinna menniskju fyri Kristus, hon eigur at vera tann sama.