So segði Hann: “Við ríki Guds er so, sum táið maður kastar sáðið í jørðina og svevur og fer upp, nátt og dag, og sáðið nælir og veksur upp, hann veit ikki sjálvur, hvussu. Av sær sjálvari ber jørðin grøði, fyrst strá, so aks, so fult korn í aksinum. Men táið grøðin er staðin, sendir hann við tað sama út akurknívin; tí heystið er komið.” Síðani segði Hann: “Hvat skulu vit líkna ríki Guds við, hvat líknilsi skulu vit nýta um tað? Tað er eins og sinopskorn, sum, táið tað verður sáað í jørðina, er minni enn alt annað fræ á jørðini; men táið tað er sáað, veksur tað upp og verður størri enn allar urtirnar og fær stórar greinar, so fuglar himmalsins fáa bygt reiður í skugga tess.” Í mongum slíkum líknilsum talaði Hann orðið til teirra, eftir sum tey vóru før fyri at fata; og uttan líknilsi talaði Hann ikki til teirra; men táið Hann og lærisveinar Hansara vóru einsamallir, legði Hann alt út fyri teimum.

So kom Hann heim, og aftur kom fólkið saman, so teir fingu ikki so mikið sum stundir at eta. Táið nú skyldfólk Hansara fingu hetta at hoyra, fóru tey út at fáa fatur á Honum; tí tey søgdu: “Hann er frá Sær sjálvum!” Hinir skriftlærdu, ið komnir vóru oman úr Jerúsalem, søgdu: “Hann hevur Be’elzebul, og tað er við høvdinga hinna illu anda, Hann rekur út hinar illu andar!” Tá kallaði Hann teir til Sín og segði við teir í líknilsum: “Hvussu kann Satan reka út Satan! Er ríki komið í stríð við seg sjálvt, kann tað ríki ikki verða standandi. Er hús komið í stríð við seg sjálvt, kann tað hús ikki verða standandi. Og hevur Satan sett seg upp móti sær sjálvum og er komin í stríð við seg sjálvan, kann hann ikki verða standandi, nei, tað er úti við honum. Eingin kann fara inn í hús hins sterka og ræna tað, sum hann eigur, uttan hann fyrst bindur hin sterka; tá kann hann ræna hús hansara. Sanniliga, sigi Eg tykkum: Alt skal verða menniskjabørnunum fyrigivið, syndir og spottanir, hvussu stórliga tey so spotta; men tann, ið talar spottandi móti Heilaga Andanum, fær í allar ævir onga fyrigeving, men er sekur í ævigari synd.” Tí teir søgdu: “Hann hevur óreinan anda!” So komu móðir og brøður Hansara; tey stóðu uttanfyri og sendu boð inn til Hansara og bóðu Hann koma út. Fólkið sat rundan um Hann; og tey søgdu við Hann: “Móðir Tín og brøður Tínir eru uttanfyri og spyrja eftir Tær!” Tá svaraði Hann teimum: “Hvør er móðir Mín, og hvørjir eru brøður Mínir?” Og Hann hugdi rundan um Seg á tey, sum rundan um Hann sótu, og segði: “Hyggið, her eru móðir Mín og brøður Mínir! Tí tann, ið ger vilja Guds, hann er bróðir og systir og móðir Mín.”

Jesus fór nú burtur við lærisveinum Sínum til vatnið, og stór mongd av fólki úr Galilea fylgdi eftir. Og úr Judea, úr Jerúsalem, úr Idumea og úr landinum hinumegin Jordan og rundan um Týrus og Sidon komu stórir skarar av fólki til Hansara, táið tey hoyrdu um stórverkini, ið Hann gjørdi. Tá segði Hann við lærisveinar Sínar, at bátur skuldi vera til reiðar til Hansara fyri fólksins skuld, so tey skuldu ikki treingja Hann. Tí Hann grøddi mong, so tey beinan vegin lupu á Hann fyri at sleppa at nema við Hann, øll, sum høvdu plágur. Táið hinir óreinu andar sóu Hann, fullu teir niður fyri Honum og róptu: “Tú ert Sonur Guds!” Men Hann beyð teimum við nógvum strongum orðum, at teir máttu ikki gera Hann kendan.