Epafras

„Hitt sama hava tit jú eisini lært av Epafrasi, hinum elskaða okkara, sum tænir saman við okkum og er trúgvur tænari Kristusar fyri tykkum, honum, sum eisini hevur sagt okkum frá kærleika tykkara í Andanum.“ Kolossebrævið 1.7-8

„Epafras letur heilsa tykkum, hann, sum er úr býi tykkara – tænari Krists Jesu, sum altíð stríðir fyri tykkum í bønum sínum, at tit skulu standa fullkomin og fullvís í øllum vilja Guds. Tí eg gevi honum tann vitnisburð, at hann ger sær nógvan ómak fyri tykkum og teimum í Laodikea og teimum í Hierapolis.“ Kolossebrævið 4.12-13

Nøvnini Epafras og Epafroditus líkjast. Epafras var úr Kolosse og er tongdur at samkomum har um leiðir og Kolossebrævinum. Epafroditus var úr Filippi og er tongdur at samkomuni í Filippi og Filippibrævinum.

Úr Kolosse til Róm

„Hitt sama hava tit … lært av Epafrasi …“ Kolossebrævið 1.7

Paulus hevði sjálvur ongantíð verið í Kolosse, men Kolosse er nær Efesus, og hildið verður, at Epafras hevur verið í Efesus, meðan Paulus prædikaði evangeliið har, og at hann seinni er farin aftur til Kolosse og hevur prædikað evangeliið har.

„Epafras, sum saman við mær er fangi í Kristi Jesusi, letur heilsa tær,“ Filemon 23

Vit vita ikki, nær Epafras er farin til Róm, men Paulus sigur um hann, at hann er fangi saman við sær (Filemon 23). Møguliga hevur hann – fyri at vera Paulusi til hjálpar – boðið sær til at sita í húsavarðhaldi saman við honum. Paulus nevnir tveir, sum vóru fangar saman við honum, teir eru Epafras og Aristarkus (Kol. 4.10). Kanska hava teir báðir – sum fríir menn – tikið tørn at sita fangar saman við Paulusi. Greitt er, at Paulus helt nógv av teimum.

Paulus skrivar til tey í Kolosse, at tá ið Epafras kom til Róm, segði hann honum um støðuna í samkomuni í Kolosse (Kol.1.7-8). Har var nógv gott at hoyra, og Paulus prísar teimum fyri bæði trúgv og kærleika teirra. Og tó, hann hoyrdi ikki bara gott. Fremmandar lærur vóru komnar inn í samkomuna, lærur grundaðar bæði á jødadóm og heiðinskap. Kristus varð skúgvaður til viks, og sjóneykan var løgd á menniskju, og hvat tey eru før fyri. Tað var, tá ið Paulus hoyrdi hetta, at hann skrivaði brævið, sum vit kalla Kolossebrævið. Í brævinum skrivar hann millum annað:

„Síggið til, at eingin er, sum ger tykkum til rán við vísdómi heimsins og fáfongdarvillu, eftir arvalæru manna, eftir barnalærdómi heimsins og ikki eftir Kristusi! Tí í Honum býr øll fylling Guddómsins likamliga, og tit eru fylt í Honum, sum er høvd als valds og harradømis.“ Kolossebrævið 2.8-10

Epafras kundi havt valt at tagt um trupulleikarnar. Hann kundi havt hugsað sum so: „Eingin grund er at órógva Paulus. Hatta man fara at laga seg.“ Men tað hevði tað ikki. Slíkt lagar seg ikki.

Paulus um Epafras

„Hitt sama hava tit jú eisini lært av Epafrasi, hinum elskaða okkara, …“ Kolossebrævið 1.7

Paulus sigur við tey í Kolosse, at tey lærdu evangeliið av Epafrasi. Leggið til merkis, at hann skrivar ikki, at Epafras prædikaði evangeliið, men at hann lærdi tey tað. Tað vil siga, at hann gjørdi sær ómak at leggja grundina, bæði áðrenn, meðan og eftir, at hann hevði prædikað evangeliið.

Paulus kallar Epafras hin elskaði okkara. Paulus nýtti ofta orðið elskaði. Tað er ein fløvi í orðinum, ein fløvi, sum tíverri alt ov ofta manglar.

„… sum tænir saman við okkum og er trúgvur tænari Kristusar fyri tykkum,“ Kolossebrævið 1.7

Hann sigur um Epafras, at hann tænir saman við okkum og er trúgvur tænari Kristusar fyri tykkum (Kol. 1.7) – „við okkum“,  „fyri tykkum“. Hatta er vert at hugsa um.

„… hann ger sær nógvan ómak fyri tykkum og teimum í Laodikea og teimum í Hierapolis.“ Kolossebrævið 4.13

Hann ger sær nógvan ómak fyri teimum í Kolosse, Laodikea og Hierapolis. Her var einki hálvt. Tað snúði seg ikki um Epafras, tað snúði seg um hini.

„… sum altíð stríðir fyri tykkum í bønum sínum, at tit skulu standa fullkomin og fullvís í øllum vilja Guds.“ Kolossebrævið 4.12

At stríðast í bønum okkara er nógv meira enn bara av og á at minnast onnur í bønum okkara. Nei, tað er hart arbeiði. Og leggið til merkis, hvat hann biður fyri – nevniliga, at tey skuldu standa fullkomin og fullvís í øllum vilja Guds. Epafras hevði longu nýtt nógva tíð at læra tey, men hann visti, at hóast tað var gott, so var hetta bert ein partur av arbeiðinum. Skuldu tey veruliga verða tað, sum Harrin vildi, so mátti hann gera tað til vana at stríðast fyri teimum í bønum sínum.

Epafras er okkum gott fyridømi sum tænari Krists Jesu. Og við fyridømi hansara í huga er hóskandi at enda við orðunum, sum Jesus segði við lærisveinar Sínar:

„Táið tit vita hetta – sælir eru tit, um tit gera tað!“ Jóhannes 13.17