Kristus og eyðmjúkleiki – Andrew Murray

Í trimum fylgjandi greinum fara vit at vitja tríggjar Gamalielar  (Áp. 5.34; 22.3). Tveir teir fyrstu eru frá nítjandu øld, hin triði frá síðstu øld. Teir tríggir eru: Andrew Murray (1828-1917), J.C. Ryle (1816-1900) og J.I. Packer (1926-2020). Hetta eru menn, sum gjøgnum tíðirnar hava verið mongum til signing.

Vit byrja við suðurafrikanaranum Andrew Murray.

Andrew Murray

Andrew Murray gekk í skúla í Skotlandi og seinni í Hollandi, frá tí hann var tíggju, til hann var tjúgu ára gamal, men búði annars alt lív sítt í Suðurafrika.

Hann læt nógv skrivligt tilfar eftir seg, fleiri bøkur, allar stuttar, gevandi og skjótar at lesa. Bøkurnar snúgva seg um evnir sum samfelag okkara við Harran, fult yvirgivni, heilagleika, bøn og eyðmjúkleika. Alt bøkur, sum fáa ein at tysta meira eftir Kristusi.

Vit fara at geva okkum far um bókina „Humility“ (Eyðmjúkleiki). Vit endurgeva fyrst skriftstøð, sum hann nevnir í sambandi við evnið, og síðan nøkur brot úr bókini.

Áðrenn vit koma til sjálva bókina, endurgevi eg eitt brot, sum hann skrivaði í sambandi við eina aðra av bókum sínum. Eg haldi, at tað lýsir so væl áherðsluna, sum Hann legði á sambandið millum Harran og okkum:

„Tað er við stórum fyrivarni, at eg gevi hesar tankarnar út í bók. Grundin fyri hesum er, at ert tú ikki varin, kann tað vera skaðiligt at greina andaligar sannleikar. Tað kann leiða fólk burtur frá Honum, sum eina kann hjálpa og signa. Tað er jú Andin – ikki vit – ið opinberar sannleikar Guds.“

Skriftstøð um eyðmjúkleika

„Sama sinnalag veri í tykkum, sum var í Kristi Jesusi! Táið Hann var eins og Gud, roknaði Hann tað ikki fyri rán at vera javnlíki Guds; nei, av Sær sjálvum segðist Hann undan tí, gjørdi Seg eins og tænara og varð menniskjum líkur. Og táið Hann var stigin fram sum menniskja, setti Hann Seg sjálvan lágt, so Hann varð lýðin til deyðan, ja, krossdeyðan. Tí hevur Gud eisini sett Hann ógvuliga høgt og givið Honum navnið, sum yvir øllum nøvnum er, fyri at í navni Jesusar hvørt knæ skal boyggja seg, teirra, sum í Himli eru, teirra, sum á jørðini eru, og teirra, sum undir jørðini eru, og hvør tunga skal játta, at Jesus Kristus er Harri, Gudi Faðir til dýrd.“ Filippibrævið 2.5-11

„Tí sigur skriftin: „Gud stendur hinum stoltu ímóti, men gevur hinum eyðmjúku náði.““ Bræv Jákups 4.6

„Eyðmýkið tykkum fyri Harranum, so skal Hann seta tykkum høgt!“ Bræv Jákups 4.10

„Og seinast: Verið øll samsint, samlíðandi, elskið brøðurnar, verið miskunnsom, eyðmjúk!“ Fyrra bræv Pæturs 3.8

„Somuleiðis tit ungu! Verið hinum eldru undirgivin! Og latið tykkum øll í eyðmjúkleika hvørt móti øðrum! Tí Gud stendur hinum stoltu ímóti, men hinum eyðmjúku gevur Hann náði.“ Fyrra bræv Pæturs 5.5

„Eyðmýkið tykkum tí undir veldigu hond Guds, so Hann á tíð Síni kann seta tykkum høgt!“ Fyrra bræv Pæturs 5.6

Brot um eyðmjúkleika

• Eyðmjúkleiki er moldin, har andaligar dygdir festa røtur.

• Eyðmjúkleiki er, at skapningurin loyvir Gudi at vera alt í øllum.

• Eyðmjúkleiki er hugburðurin, sum ger tað møguligt hjá sálini at liva í áliti á Gud.

• Eyðmjúkleiki er rótin til eina og hvørja dygd. Hugmóð er rótin til alt ónt.

• Eyðmjúkleiki er at ásanna, at vit eru einki. Vit ásanna tað, tá ið vit fata, at Gud er alt í øllum.

• Einki fellur okkum so natúrligt sum hugmóð.

• Dýrd menniskjans er at vera eitt einki yvir fyri Gudi.

• Einasta haldgóða prógvið um, at vit eru eyðmjúk yvir fyri Gudi, er, at vit eru eyðmjúk yvir fyri medmenniskjum okkara.

• Eyðmjúkleikin í bønum okkara prógvar einki. Nei, tað er eyðmjúkleikin í tí gerandisliga, sum er prógvið.

• Vit eru als ikki greið yvir, ið hvussu stóran mun samkomum okkara manglar guddómligan eyðmjúkleika. Tað er bara, tá ið vit eru einki, at Gud kann prógva kraft Sína.

• Eyðmjúkleiki er ósvitaliga prógvið, um vit eru heilag ella ikki.

• Eyðmjúkleiki er, at „eg“ hvørvur, og Gud gerst alt. „Eg“ hevur einki pláss í tí sál, sum bíðar eftir at verða fylt av nærveru Guds.

• Latið okkum flýggja til Jesus og goyma okkum í Honum, til Hann hevur klætt okkum við eyðmjúkleika Sínum.

• Átalur – rættar ella skeivar – frá vini ella fígginda – eru fram um alt høvir at prógva, at Jesus er okkara alt.

• Vatn søkir altíð lægsta plássið. Tess lægri, vit liggja fyri Gudi, tess skjótari verða vit fylt av dýrd Hansara.

• Óndskapur kann onga aðra byrjan hava enn hugmóð og ongan annan enda enn eyðmýkjan.