Evodia, Syntýke, Synzygus, Klemens

– og hini, ið hava arbeitt saman við mær

„Evodiu áminni eg, og Syntýke áminni eg, at vera samsintar í Harranum; ja, eg biði teg við, tú, sum av røttum bert navnið Synzygus: Kom teimum til hjálpar! Tí tær hava strítt saman við mær í evangeliinum, og somuleiðis Klemens og hini, ið hava arbeitt saman við mær, tey, hvørja nøvn standa í bók lívsins.“ Filippibrævið 4.2-3

Evodia, Syntýke, Synzygus, Klemens og hini, ið hava arbeitt saman við mær. Fremmand, men viðkomandi, næstringar í Harranum.

Evodia og Syntýke

Navnið Evodia merkir „úrslitagóð“, navnið Syntýke merkir „hepni“. Nøvnini benda á, at tær komu frá heidnum bakstøði, men eisini, at foreldur teirra høvdu givið teimum nøvn, sum lýstu vónir teirra fyri døtrunum. Møguliga vóru tær millum kvinnurnar, sum vit lesa um í Ápostlasøguni 16.13:

„Sabbatsdagin fóru vit út um býportrið, fram við eini á, til eitt stað, har tey plagdu at koma saman til bøn; har settust vit og talaðu við kvinnurnar, ið komu saman.“

Fyrsti persónurin í Filippi, sum vit lesa um kom til trúgv, var Lýdia (Áp. 16.11-13, 40). Vit nevndu í greinini um Lýdiu, at møguliga er hon nevnd í fjórða kapitli í Filippibrævinum. Hildið verður, at Lýdia – og antin Evodia ella Syntýke – hava verið sami persónur.

Orsøkin er, at Lýdia kom úr Týatira, sum var í landslutinum Lýdia. Tí verður hildið, at Lýdia møguliga merkir „kvinnan úr Lýdia“ og er ikki veruliga navn hennara.

Hvussu er og ikki, so áminnir Paulus Evodiu og Syntýke um at vera samsintar í Harranum.

Paulus sigur um tær, at tær høvdu strítt saman við honum í evangeliinum. Tá ið Paulus nýtti orðið „strítt“, meinti hann við hart arbeiði, arbeiði, sum hevði kostað nakað. Hesar vóru andaligar kempur í orðsins rætta týdningi.

Her stóð nógv í váða, nú hesar, sum áður høvdu strítt saman við Paulusi, ikki samdust longur.

„… gerið gleði mína fullkomna – at tit semjast tykkara millum, …“ Filippibrævið 2.2

„Latið okkum tá, so mong sum fullkomin eru, hava hetta sinnalag!“ Filippibrævið 3.15

Paulus hevur aftur og aftur – her í brævinum til Filippi – víst á týdningin av at standa saman, at semjast, at vera eyðmjúk og hava sinnalag Kristusar. Tá ið tú lesur tað, sum Paulus – her móti endanum av brævinum – skrivar til Evodiu og Syntýke, fært tú næstan varhugan av, at alt, sum Paulus hevur sagt, hevur verið við hesum báðum kvinnunum í huga. Tær skaraðu framúr í samkomuni, og tí kundi klandur teirra millum lættliga ávirka alt arbeiðið, bæði tað í samkomuni og tað út frá samkomuni.

Synzygus

Samstundis, sum Paulus áminti Evodiu og Syntýke, vendi hann sær eisini til Synzygus og biður hann koma Evodiu og Syntýke til hjálpar. Vit vita, hvussu tað kann vera, tá ið okkurt óheppið kemur upp í millum okkum og onnur. Tá er ofta gott at fáa ein „Synzygus“ at hjálpa. Onkran, sum er andaligur, kærleiksfullur og vísur.

Synzygus merkir „starvsfelagi“. Eins og við navninum Lýdia, so er møguligt, at hetta ikki er navnið á einum persóni, men eitt heiti. Nýggja umsetingin hjá Føroyska Bíbliufelagnum umsetur Synzygus „mín trúgvi starvsfelagi“:

„Ja, eg biði eisini teg, mín trúgva starvsfelaga, um at vera teimum til hjálpar …“ Filippibrævið 4.2b

Mong søga hevði endað betur, um tú hevði havt ein „Synzygus“ – ein trúgvan starvsfelaga – sum í kærleika og vísdómi tordi at taka um endan.

Klemens og hini, ið hava arbeitt saman við mær

Paulus biður starvsfelaga sín ikki bara hjálpa Evodiu og Syntýke, men eisini:

„… Klemens og hini, ið hava arbeitt saman við mær, tey, hvørja nøvn standa í bók lívsins.“ Filippibrævið 4.3

Paulus sigur um tey, at tey høvdu arbeitt saman við honum. Orðingin „arbeitt saman“ er í fyrsta kapitli, vers 27, umsett „berjast saman“. Orðingin varð nýtt um ítróttarfólk, sum spældu á sama liði. Hetta vóru liðfelagar.

Hann segði um Evodiu og Syntýke, at tær høvdu strítt saman við honum (4.3), og um Klemens og hini, at tey høvdu arbeitt ella barst saman við honum. Og so kallar hann tann, sum skuldi áminna hesi, trúgva starvsfelaga hansara.

Kanska er tað hóskandi, at vit eina ferð enn hyggja at versunum, sum vit nevndu áður:

„… gerið gleði mína fullkomna – at tit semjast tykkara millum, …“ Filippibrævið 2.2

„Latið okkum tá, so mong sum fullkomin eru, hava hetta sinnalag!“ Filippibrævið 3.15

Og so leggur Paulus afturat:

„… tey, hvørja nøvn standa í bók lívsins.“ Filippibrævið 4. 3

Skulu vit veruliga skilja týdningin av sonnum samanhaldi, tørvar okkum at síggja støðuna úr sjónarhorni ævinleikans.

Hvat hevur hetta við okkum at gera? Alt!

„Nýtt boð gevi Eg tykkum: At tit skulu elska hvør annan; sum Eg havi elskað tykkum, skulu eisini tit elska hvør annan. Av tí skulu øll sanna, at tit eru lærisveinar Mínir – at tit hava kærleika hvør til annan.“ Jóhannes 13.34-35