Meinti Jesus tað, sum Hann segði?
Hetta er hørð tala
„Nógvir av lærisveinum Hansara søgdu nú, táið teir hoyrdu tað: „Hetta er hørð tala; hvør orkar at hoyra hana!“ … Frá hesi tíð fóru nógvir av lærisveinum Hansara at halda seg burtur og ferðaðust ikki longur um við Honum.“ Jóhannes 6.60, 66
Teimum dámdi ikki tað, sum Jesus segði. Teimum dámdi ikki, hvat tað bar í sær, kallaðu tað harða talu. Úrslitið varð, at teir fóru at halda seg burtur og ferðaðust ikki longur um við Honum.
Vit eru ofta á sama hátt. Okkum dámar ikki tað, sum Hann sigur, halda tað vera harða talu. Munurin er bara, at vit – heldur enn at halda okkum burtur – tosa uttanum, siga, at Hann kann ikki hava meint tað soleiðis, og fylgja Honum so á okkara hátt, billa okkum inn, at tað ber til.
Tað ger tað bara ikki. Jesus meinar tað, sum Hann sigur.
Eg minnist, hvussu tú fylgdi Mær
„Eg minnist elskhug tín, táið tú vart ung, kærleik tín, meðan vit vóru trúlovað – hvussu tú fylgdi Mær eftir í oyðimørkini, í landi, sum ikki verður sáað í;“ Jeremias 2.2
Vit kenna hatta aftur. Tað var so stórt at fylgja Harranum; men so komu avbjóðingarnar. Vit skiltu, at tað at fylgja Harranum var nógv meira krevjandi, enn vit høvdu væntað. Eins og lærisveinarnir í forðum hildu vit orð Jesusar vera í so hørð.
Vit kenna tað eisini aftur úr samkomusøguni. Tá ið samkomurnar eru nýggjar, vilja tær gera mun og ikki gera neyðsemjur um tað, sum Skriftin lærir. Men so koma avbjóðingarnar. Neyðsemjur verða gjørdar, og samkoman verður meir ella minni tannleys. Tað hendi, tá ið samkoman fyrst byrjaði í Nýggja Testamenti, og kemur meira enn so fyri enn.
Vit gloyma, at Jesus meinar tað, sum Hann sigur.
Tann, ið tekur ikki kross sín
„tann, ið tekur ikki kross sín og fylgir Mær eftir, er Meg ikki verdur.“ Matteus 10.38
„Vil onkur koma aftan á Mær, má hann avnokta seg sjálvan og taka upp kross sín og fylgja Mær.“ Matteus 16.24
„Tann, ið vil koma aftan á Mær, má avnokta seg sjálvan og taka upp kross sín og fylgja Mær.“ Markus 8.34
„Vil onkur koma aftan á Mær, má hann avnokta seg sjálvan og dagliga taka upp kross sín og fylgja Mær.“ Lukas 9.23
„Um onkur kemur til Mín og hatar ikki faðir sín og móður sína, konu, børn, brøður og systrar, ja, sítt egna lív við – hann kann ikki vera lærisveinur Mín. Tann, ið ikki ber kross sín og fylgir Mær eftir, kann ikki vera lærisveinur Mín.“ Lukas 14.26-27
„Soleiðis kann eingin av tykkum, sum ikki sigur frá sær alt, ið hann eigur, vera lærisveinur Mín.“ Lukas 14.33
Hørð tala, men Harrin meinti tað. Meinti tað líka nógv, sum tá ið Hann segði: „Komið higar til Mín, øll tit, ið strevast.“
Kendi bíbliulærarin William MacDonald skrivaði ein lítlan bókling, sum hann kallaði „True Discipleship“. Umsett til føroyskt: „Sannir lærisveinar.“ Hann segði hetta um Lukas 14.33:
- Jesus sigur ikki, at hetta er bert ætlað ávísum bólkum av trúgvandi. Nei, Hann sigur: „Soleiðis kann eingin av tykkum …“ Hetta er til okkum øll.
- Hann sigur ikki, at vit eiga at vera villig at siga alt frá okkum. Nei, Hann sigur: „… eingin … sum ikki sigur frá sær alt …“
- Hann sigur ikki, at vit eiga at geva part av tí, sum vit eiga. Nei, Hann sigur: „… alt, ið hann eigur …“
- Hann sigur ikki, at tann, sum ikki ger tað, kann bara vera lærisveinur í ávísan mun. Nei, Hann sigur, at hann kann ikki „vera lærisveinur Mín“.
Hørð tala, men Jesus meinti tað, sum Hann segði.
Loyv mær fyrst
„Sum teir nú hildu ferðina fram, segði ein við Hann: „Eg skal fylgja Tær, hvar Tú so fert.“
Jesus svaraði honum: „Revar hava holur, og fuglar himmalsins reiður, men Menniskjasonurin hevur ikki tað, ið Hann kann halla høvdinum at.“
Hann segði við ein annan: „Fylg Mær!“ Men hann svaraði: „Harri, loyv mær fyrst[1] at fara og jarða faðir!“
Tá segði Hann við hann: „Lat hini deyðu jarða síni deyðu, men far tú avstað og ber boð um ríki Guds!“
Uppaftur ein annar segði: „Harri, eg skal fylgja Tær, men loyv mær fyrst at siga teimum farvæl har heima við hús!“
Tá svaraði Jesus honum: „Eingin, ið leggur hondina á plógvið – og hyggur aftur um seg, hóskar til ríki Guds.““ Lukas 9.57-62
Leggið til merkis orðini „mær fyrst“. Tað ber ikki til at hava ein „eg fyrst“ hugburð, og samstundis vera lærisveinur Kristusar.
Jú, freistandi er at royna at tosa uttan um tað, sum Jesus sigur, øgiliga freistandi, men vit hava ongan rætt at gera tað. Jesus meinar tað, sum Hann sigur.
******
Tá ið Kristus kallar eitt menniskja, biður Hann tað koma og doyggja. (Dietrich Bonhoeffer)
[1] Undirstrikingarnar eru høvundsins.
