Tvær kvinnur og kraftin í evangeliinum – Jean Dye Johnson
Myndin: Jean fær vitjan av Judy og Óla, stutt áðrenn hon flutti heim í dýrdina 3. januar 2012.
Í fyrru greinini søgdu vit frá Elisabeth Elliot. Jim, maður hennara, og fýra aðrir vórðu dripnir, tá ið teir royndu at náa Auca-indiánarnar í Ekvador.
Í hesi seinnu greinini siga vit frá eini aðrari kvinnu, Jean Dye Johnson, ið fekk júst somu lagnu sum Elisabeth Elliot. Maður hennara, Bob Dye, og fýra aðrir vórðu dripnir, tá ið teir royndu at náa Ayoré-indiánarnar í Bolivia.
Teir fimm og Ayoré-fólkið
Hendingin í Bolivia fór fram á heysti í 1943, meira enn 12 ár áðrenn Auca-trúboðararnir vórðu dripnir. Ayoré-trúboðararnir vóru Cecil Dye, Dave Bacon, George Hosbach, Eldon Hunter og Bob Dye, maður Jean. (Cecil og Bob vóru brøður).
Tilburðurin við Ayoré-trúboðarunum fekk ongantíð somu umrøðuna, sum hendingin við Auca-trúboðarunum. Ein møgulig orsøk er, at hetta hendi, meðan allur heimurin var á gosi. Hetta var jú undir seinna heimsbardaga.[1]
Fyrstu ferð, eg hoyrdi um Ayoré-trúboðararnar, var í einum tíðindabrævi frá Ragnari Niclasen. Ragnar var á bíbliuskúla í USA og fór tað summarið til Bolivia. Meðan hann var har, fekk hann høvi at heilsa upp á ein av monnunum, sum vóru við, tá ið trúboðararnir vórðu dripnir.
Jean og Ayoré-fólkið
Foreldrini hjá Jean Johnson vóru trúboðarar, og hon vaks upp í Afrika. Eftir lokna skúlagongd fór hon á Columbia Bible College í South Carolina, og har hittust hon og Bob Dye. Bob fór til Bolivia, nakað áðrenn Jean var liðug á skúlanum, og hon kom so, tá ið hon var liðug. Tey giftust 10 dagar eftir, at hon kom til Bolivia. Hjúnabandið vardi ikki leingi. Nakrar fáar vikur seinni fóru Bob og hinir síðstu ferð inn í frumskógin. Sjey ár gingu, til verulig greiða var fingin á, hvat hendi teimum.
Jean var fyrst í tjúgunum, tá ið hon misti mannin. Tað kundi verið so lætt bara at stungið í sekkin og farið heim, men soleiðis var hon ikki. Í staðin gjørdi hon alt, hon kundi, fyri at náa fólkið, sum hevði dripið mann hennara. Hon setti seg í samband við Ayoré fólk, sum høvdu verið rænd av bóndum í økinum, og lærdi seg mál og mentan teirra. Tað hevði eingin gjørt áður. Seinni, eftir at tey høvdu fingið samband við ættarbólkin, flutti hon inn til teirra og vísti teimum kærleika og fyrigeving Guds, samstundis sum hon segði teimum um Hann, sum eina kann frelsa.
Jean og Larry
Nøkur ár seinni giftist Jean við Larry Johnson, sum eisini var trúboðari í Bolivia. Eg veit ikki, hvussu leingi tey vóru í Bolivia eftir hetta, men tey fluttu so aftur til USA, til málskúlan hjá New Tribes Mission í Missouri, og vóru har so at siga restina av lívinum.
Vit vóru fleiri føroyingar, sum komu at kenna Jean og Larry. Fitt og fyrimyndarlig fólk. Larry var av norðurlendskum uppruna, og honum dámdi væl at tosa um norðurlendsku siðirnar, sum hann var uppvaksin við.
Jean undirvísti í mállæru við serligum denti á bíbliuumseting. Tað var hon, sum lærdi meg fyrstu meginreglurnar um bíbliuumseting. Hon hevði kunnað havt gott starv á høgum lærustovni, men tað var ikki tað, sum hon og Larry livdu fyri.
Jean lærdi Cathy indonesiskt, og Cathy hevur ofta nevnt, at tá ið tær vóru saman, kom henni ongantíð til hugs, alt, sum Jean hevði verið ígjøgnum. Hjá Jean snúði tað seg ikki um hana, tað snúði seg um hini. Soleiðis var hon bara.
Judy og Óli kendu Jean og Larry serstakliga væl. Judy skrivar:
„Vit høvdu stóra framíhjárættin at arbeiða saman við Jean og Larry Johnson í 15 ár. Tey høvdu sjáldsama góð evnir at eggja onnur í arbeiði teirra og gjørdu altíð sítt besta at tæna øðrum.
Serliga Jean hevði havt eina harða lagnu, men vit hoyrdu hana ongantíð gera nakað burtur úr tí. Tað snúði seg ikki um tað, sum hon ella tey høvdu verið ígjøgnum, tað snúði seg um Harran og hini.
Tá ið tú vart saman við Jean, merkti tú altíð, at hon hevði álit á tær og dugdi at halda tær til. Eitt dømi er, tá ið vit sum næmingar skuldu læra portugisiskt. Ætlan okkara var jú at fara til Brasil. Sjálv hevði eg verið eitt sindur í Brasil og dugdi tí nakað av portugisiskum, men ikki nógv. Og tó setti Jean meg í flokk við næmingum, sum vóru uppvaksnir í Brasil og tí dugdu væl portugisiskt. Hon hevði álit á mær og fekk meg at trúgva, at tað bar til. Soleiðis var hon. Tú hevði aldri kensluna av, at tú ikki dugdi, tá ið tú vart saman við henni.“
Gud gróðursetti fimm korn
Jean skrivaði bók um tað, sum hendi Ayoré- trúboðarunum. Bókin er bæði góð og hjartanemandi. Eitt, sum hugtók meg, var sjálvt heitið á bókini: „God Planted Five Seeds“ („Gud gróðursetti fimm korn“). Heitið er tikið úr Jóhannesi 12.24:
„Sanniliga, sanniliga, sigi Eg tykkum: Fellur ikki hveitikornið í jørðina og doyr, verður bert hitt eina kornið, men doyr tað, ber tað nógvan ávøkst.“
Jean og Larry livdu eftir hesum sannleikanum. Ríkt at hava kent slík fólk.
[1] Meir kann lesast um tilburðin á https://ethnos360.org/magazine/stories/you-wont-come-back-alive-1
