Syngur tú hin songin longur – ella heimsins tóma ljóð?

Stutt eftir, at vit fyrstu ferð komu til Filipsoyggjar (fyri 40 árum síðan í januar), las eg eina lítla bók við heitinum „All I Needed to Know I Learned in Kindergarten“ (Alt, mær tørvaði at vita, lærdi eg í barnagarðinum). Ein bók, sum var verd at lesa.

Vit kunnu kanska flyta hesa meginregluna til tað andaliga og siga, at alt, okkum tørvaði at vita, lærdu vit longu í sunnudagsskúlanum.

Sunnudagsskúlin, eg minnist teg
fyri tað, tú vart fyri meg . . .

Latið okkum við tí í huga hyggja at nøkrum gomlum sunnudagsskúlasangum og sannleikum, sum teir lærdu okkum.

Vegin út til krossin

Vegin út til krossin gekk hann fyri meg,
ja, fyri meg, ja, fyri meg,
vegin út til krossin gekk hann fyri meg
og doyði fyri meg.

Onkur hevur sagt tað so væl, at evangeliið er so einfalt, at lítla barnið skilir tað, og so djúpt, at tann vaksni ikki skilir tað. Lætt er at villast frá tí einfalda og greiða. Vandamikið og álvarsamt.

Jesus, Hann biður meg skína

At skína, at skína,
Jesus, hann biður meg skína,
at skína, at skína.
Skína eg vil fyri hann.

Jesus, hann biður meg elska,
ja, elska øll sum hann,
vísa, hvør glatt og hvør blídligt
eitt Guds barn vera kann.

At vísa hvør glatt og hvør blídligt eitt Guds barn vera kann, tað lærdu vit longu í sunnudagsskúlanum. Álvarsamt at hugsa sær, hvussu tíðliga, eg lærdi henda sannleikan, og hvussu illa, eg ofta havi dugað at liva eftir honum.

Ansa, eyga lítla

:,: Ansa, eyga lítla, hvat tú sært. :,:
Tí vár Faðir uppi har
niður her til jarðar sær.
Ansa, eyga lítla, hvat tú sært!

:,: Oyra, ansa, hvat tú hoyra fært. :,:

:,: Lítla hond, ver varin, hvat tú gert. :,:

:,: Lítli fótur, ansa, hvar tú fert. :,:

:,: Lítla hjarta, ansa, hvat tú trýrt. :,:

Hetta kann ikki vera einfaldari, og kortini er tað so lætt at gloyma ella koma við undanførslum.

Gud enn á trónuni er

Gud enn á trónuni er,
og hann minnist børn síni her.
Um freistingar herja,
vil hann meg tó verja
og varða meg á míni ferð.
Gud enn á trónuni er,
og hann minnist børn síni her.
Hans orð stendur fast,
um enn alt annað brast.
Gud enn á trónuni er.

Vit skuldu øll skera í at syngja, tá ið vit komu til „um enn alt annað brast“. Nú mong ár seinni hava vit helst upplivað – kanska meira enn eina ferð – hvussu tað kendist, tá ið alt annað brast. Tora vit framvegis at syngja, so hart vit orka: „Hans orð stendur fast, um enn alt annað brast. Gud enn á trónuni er“? Sangurin er líka sannur nú sum tá.

Pætur út á vatnið gekk

Pætur út á vatnið gekk,
tá hann sá á Jesus.
Paulus altíð sigur fekk
við trúgv á Harran Jesus.
Og ein lítil maður var,
upp í træið fór hann sær,
í hjartanum hann ynski bar:
Eg vil síggja Jesus!

Alt ljóðaði so einfalt og sjálvsagt. Nú mong ár seinni vita vit betur. Og tó, veruleikin er einki broyttur. Sangurin er enn júst líka sannur, sum tá ið vit sungu hann í sunnudagsskúlanum.

Jesus elskar meg, á, ja

Jesus elskar meg, á, ja,
Bíblian mær sigur tað,
smábørn honum hoyra til,
fegin hann tey frelsa vil.

Onkur spurdi einaferð ein eldri, væl kendan gudfrøðing, hvussu hann við fáum orðum vildi lýsa tað, sum Skriftin lærir. Svar hansara var stutt: „Jesus elskar meg, á, ja, Bíblian mær sigur tað.“ Og tað lærdu vit longu í sunnudagsskúlanum.

_______________________________

Vit lærdu tað tá. So er spurningurin: Liva vit eftir tí nú?